Գիր

Տների արանքում, չերևացող խոր մի անկյունում, գետնի վրա տուն էր կառուցել Հաբեթը՝ Անահիտի ամուսինը՝ բարակ,

Ոտքն անտանելի ցավում էր։ Սկզբում բութ ցավ էր, բայց ժամանակ առ ժամանակ ասես մախաթով ծակծկում

*** դուինքնավար պետություն եսիմ մեջու ձուլվել սիրուսչես ուզում:էնտեղ ունեսքո փոքր տարածքըու մեծ երազանքները՝դուրս սահմաններիցու սահմաններից ներս,ունես տունդու ունես ինձ՝տանդ մեջ: դուկամավորական ջոկատ ես ստեղծելու ապստամբում եսիմ հանգստության դեմ,որ քեզ  աքսորելու պահում եմ ներսումսմինչև կրոնափոխվեսու փոխես ազգությունդ,ու դառնաս սիրահարություն,ու պաշտես սերը,մինչև պատռես անձնագիրդու քո կամքովանունդ գրեսբնակիչների ցուցակում: դուկնքել ես հաշտությունարցունքներիս հետու համակերպվել եսանապատիս տապին,հավատացել ես,որ աքսորավայրումքեզ տվել եմիմ միակ օազիսը,ու քեզանից հասնում էմիայն  հաշտ ապրելու չհակառակվել շոգին,որ քո ափերի մեջես մեկ-մեկ անձրևեմու քեզ տամ հնարավորությունափերիդ մեջինքդ քեզ տեսնելուու հավատացնելու,որ քո տգեղ դիմագծերումսերն ավելի գեղեցիկ է ժպտում: քեզ համարսերըձեռնաշղթա է,որից իրականումազատվել չես ուզում,բայց ազատություն ես ուզում,որովհետև բոլորըձեռնաշղթաներից ազատվել են ուզում,բայց ոչ ոքձեռնաշղթաներինդեռ սեր չի անվանել: դուիմ սրտի պառլամենտն եսու քո կարգն ես ուզում սահմանել,բայց ամեն անգամեղանակի պատճառովհետաձգում ես նիստերդու գնալով համոզվում,որ եսհաղթում եմքեզ: իմ մեջդու ինքնավար պետություն եսու չունեսհստակեցված սահմաններդսկսվում են էնտեղ,որտեղ որ եսսիրում եմ քեզ… *** եթե օրենքների բարեկամը լինեի,քեզ