Պատմվածք

Սկիզբը՝ այստեղ *** – Դա թուլություն էր, և ես օր օրի հիասթափվում եմ քեզանից, ինձանից։ 

Հերթական անգամ Մարիաննայի երազն ընդհատվեց այն պահին, երբ Վիգենը պատրաստվում էր ասել այն կարևորը, ինչին

Մեր տունը գյուղի ամենածայրի տունն էր։ Կտրված ոչ միայն գյուղից, այլև աշխարհից։  – Էս մեր

– Թոշակ կա՞,- հարցրի: Մանուշը ձայն չհանեց: Լուռ էր: Ստիպված էի հարցս կրկնել. – Մանու՛շ,

Բաբոն գնում էր: Խռով չէր աշխարհից, ոչ էլ դժգոհ իր ապրած կյանքից: Բաբոն հաշտ էր

Շուրջ մեկ ամիս համակարգչին չէր մոտեցել։ Դատարկ- դատարկ էր ներսս։ Ու համ էլ աչքերն արդեն

(Հեքիաթ իրական ու անիրական իրողություններով) * * *  Ժուկով-ժամանակով լեռնային հեռավոր երկրում մի աղջիկ էր

Թերմաշ ժաժքն ինչ չոռ ու ցավ ըսես իրա հետ բերեց, կապեց ժողովըրդի ջանին ու փորձեց

Աստիճանաբար իրականություն  են դառնում հարազատ վայրերի ուրվագծերը և ցավոտ մխրճվում գիտակցությանս մեջ։ Հևալով վերջին պտույտն

– Մա՛մ, կլինի՞ նստենք, հոգնեցի, ծարավ եմ, ջուր կառնե՞ս,- վիճակս ավելի ծանրացնելու համար մի հոգոց 

Ինչ-որ անհասկանալի նահանջ կա ներսումս։ Հիշողությունս դանդաղ հետ-հետ է գնում  դժվարանցանելի ճանապարհը չհաղթահարող  մեքենայի պես,

«Մենք մի օր ուրիշ մոլորակում կհայտնվենք»,-ասում էր  Նվարդը։ Նման պահերին նայում էի ու տխուր ժպտում։