Գիր

Մի սովորական շաբաթ օր այնպես անհոգ ժպիտով էիր անցնում փողոցը՝ փլված այդ աղջկա փափուկ ուսին,

Է՜հ, պատերազմի ժամանակ շա՛տ բաներ անցան Կաղնուտի գլխով: Շա՜տ: Տղերքը գնացին կռիվ ու նրանց կեսից

ափսոս, հայրենի՛ք,բառերի գերեզման ես,կոր ողնաշար ես,մենք կիսում ենք այս վիշտը թե՛ հիմա, թե՛ միշտ շատը

Տարիներ շարունակ ձգվող սիրո բացատրությունները վերաճել էին սիրավեպի: Ու թեև սիրավեպն իր տեսակի մեջ արտառոց

Ես ու նաև դուք մի հյուլեն ենք ծվարած, դեգերած, քանի անգամ մարագներում խեղդված, սովալլուկ, մերկ

(Համբույրդ` ինձ, իսկ շունը, կատուն ողջ տիեզերքը՝ քեզ) Շների, որոնց հանդեպ տերերը յուրահատուկ վերաբերմունք ունեն,

Զարմանալի բան է կյանքի ժամանակը, անցնում է կամ մենք ենք անցնում նրա միջով․․․ Մեզ հետ

Հիմա փորփրում եմ չեղած հիշողությունս ու հասկանում, որ իմ կյանքում շներ չեն եղել։ Եղել են

Զենքը ուսիցս հանում եմ, նստում եմ խոնավ քարին, բացում եմ AK-74ի պահպանակը, հրացանի փողը դնում

Նվիրում եմ՝ Արփի Ոսկանյանին, Մհեր Իսրայելյանին,Էրիկ Բեկնազարյանին ու բոլոր լավ մարդկանց Ես Գրողների միության անդամ չեմ, ինչպես

Անտառաշներ Խոսք ներածական Իսկապես որ, կարդալով Արփի Ոսկանյանի «Իմ կյանքի շները», ակամայից սկսում ես հիշել