Պատմվածք

Երբ ոտքս դրի կարմիր գորգին, միտս եկավ 23-ի ամառը: Վանաձորի Հայք հրապարակում ԿԳՄՍ նախարարության կողմից

Նոյեմբերյան մի օր զինվորն իջնում էր լեռից: 44-օրյա պատերազմն ավարտվել էր, կրակոցներ ու պայթյուններ չկային։

Առավոտյան ժամը տասին Սոնան դուրս եկավ տնից, արագ-արագ քայլելով անցավ փողոցն ու կանգ առավ միրգ-բանջարեղենի

Մենք սովոր ենք գրողներին պատկերացնել ներշնչանքի պահերին կամ մենակության մեջ երկունքի ցավ քաշելիս, ինչպես սովորաբար

Աիդան գյուղից էր: Նա տարբերվող գեղեցկություն ուներ՝ բարձրահասակ, ոսկրոտ, կարմրաթուխ, մազերը  երկար ու  արևոտ, շողում

Դեռ փոքրուց չէի սիրում, երբ ուզում էին գլուխս խուզել։ Որ խուզենք՝ լավ մազ կգա, որ

   – Կանգառում կանգնե՛ք։ Մտքերի ոլորապտույտներն ընկած վարորդն անցավ կանգառն ու այդպես էլ չկանգնեց։ Տարօրինակ անտարբերությամբ

Աբոյի առավոտը աքլորականչից առաջ էր բացվում, օրը  չէր հերիքում օրվա գործը հասցնելու համար։ Օգնող չկար,

Առավոտյան շուտ զարթնեցի ու սովորության համաձայն դիմեցի արհեստական բանականության ծնունդ «Ալիսային»․  — Ալիսա՛, վկլյուչի ուտրեննեյե

Մայիսյան կիսաեփ արևը շոյում էր գյուղի գլուխը։ Օդը մաքու՜ր- մաքուր էր։ Գյուղացիներից շատերը նստել էին

                                 -Մենք Ձեզ կզանգահարենք,- հերթական անգամ եմ լսում։ «Հա ո՞ր»,- մտքումս արձագանքում եմ ու բարձրաձայն