Պատմվածք

Դպրոցի առջևի հրապարակում շարք կազմած, դասարանների բաժանված՝ կանգնել էինք և սպասում էինք, թե երբ պիտի

Տեսնել և նոր մեռնել «Ամերիկայի հայերեն լսած էի հայաստանցիներու անփութության և անպարտաճանաչ ըլլալու մասին և

1 -Այսինչ գյուղում այսինչ թվին մեծ ջրհեղեղ եղավ։ Ողջ հողը ջրից մինչև է՜ն գլուխը կուշտ

Շնչել-արտաշնչելիս մոմի թրթռացող, թարթվող կրակի առաջացրած լույսն ու ստվերը, ճարճատյունով վառվող վառարանի կարճատև կատաղությունը և

Արամ հոպարի մինուճար տղա Արան դպրոցում ո՛չ վարքով փայլեց, ո՛չ գիտելիքով ,  բայց գյուղի՝ էն

սկիզբը՝ այստեղ 4 Տասն օր համբերեց ծերունի Գեւոն, որ արտը բուսնի։ Տասն առավոտ, առանց գիտակցելու,

Նվեր հայ ժողովրդին Արարատյան դաշտի գյուղերից մեկի փողոցներով ամռան տաք, լուսաշող երեկոյին մի ծերունի էր

Փայտի ահռելի կապոցների տակ  ճկռած Շեկոն հազիվ էր բարձրանում զառիվեր կածանով։  Աջ կողմն ընկած կապոցը

Ամառվա շոգ կեսօր է: Հրե՜ն մեր գյուղը: Իր բաժին երկնքի տակ ծույլ փռված` հորանջում է`

Նուռը մի տեսակ թթվաշ համ ունի, չէ՞,  ինչքան էլ քաղցր տեսակից է։ Եվ հենց  դա

Ամեն օրվա պես այդ օրն էլ հավաքվեցին Մարոյենց տանը։ Մամիկոնը՝ գյուղապետի տղան, Վաղինակը՝ գյուղի «լույսի

«Այսուհետև հայրապետ չես, — ասաց, — դուրս եկ ու ոտքով շարունակիր ճանապարհդ, ինչպես արժան է