Arpi Voskanyan

*** Այստեղ զինվորը խրամատում հիշում է ծնկած օրորերգող մորը, և թշնամու գնդակը  անցնում է կողքով,

– Ա՜, քյորփեքը կտոր-կտոր եղա՜ն, – սուր, աղեխարշ ճիչը ճեղքեց սեպտեմբերյան  վաղորդայնի անհոգությունն ու լռությունը

Մարտիրոս Սարյանի նկարներում առկա է մի կենսազգացողություն, որը նրան դարձրեց «ամենահայկական» արվեստագետը: Դա վերաբերում է

— Սպասե՛ք, սպասե՛ք։ Կտեղավորվե՞նք,- հևալով հարցրեց Կինը։ — Հա՛մ կսպասենք, քո՛ւրս, հա՛մ էլ կտեղավորենք,- կիսաժպիտ

 Արշոն դուռը բացեց պարտված շարժումով, և կինը դա զգաց․ – Հը՛ն, ի՞նչ եղավ։ – Ինչ

(«Մեղրամիս» բլոգասերիալից)  – Մաքսը՝ մեր տնօրենը, հիվանդ է և չի կարող ընդունել ձեզ։ Հենց սկսի

(|«Մեղրամիս» բլոգասերիալից) – Սիրուն քաղաք է, չէ՞, Գրացը,- հարցրեց Հերբերտը հեռախոսով։ – Շատ,- ասի,- բայց

(«Մեղրամիս» բլոգասերիալից) Հերբերտն ամեն օր զանգում էր ու հարցնում. «Սիրուն քաղաք է, չէ՞, Գրացը»։ Ու

(«Մեղրամիս» բլոգասերիալից) Ավստրիացի կամ ավելի ճիշտ` ավստրիական գրող Ֆրանց Կաֆկայի հերոսը մի առավոտ արթնանում է