Վարդան Սմբատյան

*** Նա լուռ նայում էրառաստաղից գահավիժող,օդում պայթողթրթռուն հախճապակուն,որ լույսից զատվելովկոտրվում էր արագորեն,ու հանկարծ մտածեց ՝ինչ

Վայրենիք Շինվեց երկինք ու երկիր, շինվեց եվ ծով Սևանիկ ինչ ունեինք, ծախեցինք՝ հասանք էն նույն