Պատմվածք

Տափաստան։ Շեկ ավազներին գալարվում է մի բոժոժավոր օձ, հեզասահ մարսում մի սկյուռ։ Օսթինը հառել է

Կիրակի 14․– Խե՜ղճ Միշիկ։ Գնացէր է առուն լողցեր, վարտիքը թողեր հոն՝ տկլոր տուն է եկեր։

Վիզը ծուռ էր: Մի խոսքով՝ մոզի էր ու կուրծք էր ուտում: Չգիտեր՝ դրախտն ինչ է,

Մարդու ճանապարհներն անիմանալի են։ Ապրում ես, ապրում ու մի օր դուրս գալիս մեծ աշխարհ։ Նույն

Հովիկն այդպես էլ Հովհաննես չդարձավ, գոնե Հովո չդարձավ։ Կինը կարճ էր հագնում` տղամարդ չդարձավ, կնոջը

Հերս այդպես էլ ծխել չսովորեց, բայց մենակ դրանով չէ, որ տարբերվում էր գյուղի մյուս տղամարդկանցից,

– Պեկան համը հանում էր։ Նռնականետը վերցրի, որ բեկորայինով խփեմ, բայց սնայպերը ֆիքսել էր ինձ։

Իմ մեծ հորեղբոր կինը ուկրաինուհի էր,  հորեղբորս հանդիպել էր Ռուսաստանում, ամուսնացել էր ու եկել` ապրելու 

Պատերազմից հետո սա գյուղի առաջին հարսանիքն էր․ ուզենք թե ոչ՝ կյանքը շարունակվում է․ գյուղի մեծերը

– Սաթի՞կ։ Սաթիկը վերցնում է սրբիչն ու սկսում ամանները չորացնել։ Այսպես ամեն օր։ Լվանում է,

«Թը՛խկ-թը՛խկ-թը՛խկ»։ Չորսի Բ-ի դռան ետևից սպիտակ խալաթով փթթի ծյոծը1 հարցրեց «Կարելի ա՞» ու առանց պատասխանի