Պատմվածք

Առավոտյան Քնար տատն արթնացել ու տեղը չէր գտնում․ կլիներ ժամը հինգը։ Ուզում էր սենյակից դուրս

Դիրիժորի փայտիկի փոխարեն ծակ նասկիները ձեռքերումս` անկողնում պառկած չափ եմ տալիս Բախի Erbarme dich, mein

Պատմությունը հորինված է։ Իսկ թե մեկին ծանոթ թվա, մեղքն իմը չէ։Աննա Կ. Ս. Աղջի Մաթիլդան

– Հունվար տասներեքի կեղտոտ երախումԿարմիր վարդերը փշեր են հագել,Բոսոր լանջերի ճաքած քերծերումՍև ագռավներ են խմբերով

Երազումս Քավոր Գագոյին տեսա․ Աբովյան փողոցով բարձրանում էի վեր, ձախում՝ բացօթյա սրճարանի անկյունում, կոկիկ հագնված

Բոլորը դրախտ են ուզում, բայց ոչ ոք չի ուզում մեռնել: Լույսի աղոտ ցոլքերը բյուր ասեղների

Ձմեռվա առաջին ձյունն էր գալիս։ Որոշ տեղերում այն նստում էր, որոշ տեղերում դառնում էր ցեխ

Հին է գյուղի հիշողությունը, շատ հին, բայց կա ու կլինի այնքան ժամանակ, քանի դեռ գյուղը

– Ժպտացե՛ք, այ, այսպես, լավ է, լավ։ -Վերջ,-հինգ րոպեից նկարները պատրաստ կլինեն,-ասաց լուսանկարիչը։ Մինչ նա

-Գերեզմանները տարածվելու սովորություն ունեն՝ նամանավանդ պատերազմի ժամանակ: -Այստեղ նախկինում ծիրանի այգիներ են եղել։ -էն պահակին

Մոնիկա Արաք դե Նյեկոն (Monica Arac de Nyeko) (ծն. 1979թ.) ուգանդացի գրող է՝ կարճ պատմվածքների

Տկլոր, ես կասեի` չփլախ, ավելի լավ է հնչում՝ համարյա չափալախի պես։ Նրա մերկությունը դադարել էր