Գրբաց

Կոստան Զարյանի «Տատրագոմի հարսը» պոեմը (1930թ.) պատկերում է 20-րդ դարասկզբի արևմտահայ իրականությունը, այն ներկայացնում է

Ալեն Բադյուն անհայտ անուն չէ Հայաստանում։ Արդեն թարգմանվել է նրա «Դարը» կարևորագույն գիրքը, մի քանի

Րաֆֆու «Սամվել» պատմավեպի երեք հիմնական մասերը կազմված են առանձին ենթագլուխներից։ Բոլոր դրվագները միավորվում են մեկ

Միսաք Մեծարենցը հայ դասական քնարերգության ամենասիրված, հոգեհարազատ ու հոգի ջերմացնող գրողներից է։ Թեև նրա բանաստեղծական

Ավ. Իսահակյանը հայ ամենահայտնի, ամենաքննարկված, ուսումնասիրված ու սիրված գրողներից է։ Նա բազմաժանր գրող է, և

Վահան Տերյանի բանաստեղծությունները կարդալիս հաճախ ենք նկատում, որ նրա տողերը չեն տեղավորվում բանաստեղծական տողի սովորական

Հայ գրականությունն առանց Հակոբ Պարոնյանի անչափ տխուր կլիներ, և ամենևին ոչ այն պատճառով, որ նա

Համաշխարհային պատմության մաս հանդիսացող գրողի կենսագիրը բախվում է կրկնակի ծանր բեռի։ Նա պետք է ցույց

Քիչ են այն հայ գրողները, որոնց մասին խոսելիս վստահաբար կարելի է ասել` ազգային գրող է։

Նովելը կամ նորավեպը  պատմողական, փոքր  ծավալի արձակ ստեղծագործություն է, որտեղ դեպքերը  զարգանում են շատ արագ,

Ուր չկա մտքի և բանականության ազատություն, այնտեղ կա հոգու ստրկություն, իսկ ուր ստրկություն, այնտեղ չկա

Նար-Դոսի «Մեր թաղը» պատմվածաշարը, որը հեղինակն այնքան էլ չի հավանել, սոցիալական բազմաբնույթ հարցեր է բարձրացնում,