Arpi Voskanyan

Հացի փռի խանութի դուռը բացվեց, միջին տարիքի մի կին, ալյուրոտ գոգնոցն արձակելով, թափ տվեց այն,

*** Նա նվաճեց աշխարհըՍան-Ռեմոյի միսս-շոու փառատոնում,Հետո վար իջավՈւ քերեց իր տան կաթսաների մուրը:Նա ուզում էր… թեև ամաչում էր,Որ ինքն էլ, Մերիլինն էլ կին էին,Եվ սակարկեց ամուսնու հետ,Եվ սպանած հմայքներն իր գնահատեցՄի կիլո միս,ՄարգարինԵվ կոշիկ` բոբիկ երեխայի համար, Բայց չմոռացավ իր երազանքիցԱնհնազանդ մի փունջՈւղարկել Սան-Ռեմո… *** Քավության պես տվեց սերն ինձ կյանքը նենգ,Բաիշեցի աստծո հետ տմարդի,Դե ոչ այնքան, որ հենց տեսնեմ, պաչպչեմ,Այլ` մի թեթև ձեռքով կանեմ էն մայթից,Կասեմ ո՞նց ես, դեռ սեր չունե՞ս, ես լավ եմ… ***Եվ ես, որ գզգված մի կատու էի`Սիրատարփ ու ցինիկ,Որ լիզում

Մի անգամ երազում տեսա Օպերայի մոտ գտնվող ծառերից մեկը։ Գիշեր էր։ Հանկարծ տեսա, որ նրա

Վեհանձն ու շլացուցիչ արևին տակ կտարածվի քանդված քաղաքը՝ անծայրածիր գերեզմանի մը պես. ավերա՜կ ամեն կողմ…:

-Դուք կարո՜ղ էիք Քերթության և մտքի լուսե պարտեզումՃաշակել Ոգո՛ւ խնդություն՝ սնվելով խոհով ու բանիվ,-Եվ երթում

ՄԱՐԱԾ ՕՃԱԽԸ Այս տունին մեջ` որուն շեմին վայրահակԱյսօր կու լա ուռենին,Եռաց զըվարթ կյանք մը թորգոմ

«… Մի՞թե սա կրակից ազատված խանձողը չէ»։ Զաքարիա 3.2 Մահն ամենուր է, նա տապկնոցի է

Օր մը օրանց Կակքո տունը նստած ու ժում մը հաց կերած մարդ չէր։ Արդեն, տանը

Գլուխ առաջին. վաղ նախնադար Ահա, սկսած վաղ նախնադարից ապրում եմ եսիմ ժողովրդի հետ այս քարերի

Սյունիքի կանաչ լեռներում էր ապրում մեր փոքր ու մեծ ընտանիքը։ Այնքան փոքր, որքան Սուսիկի օրորոցը,

Զեկույց #22644ԵրեքշաբթիՇարժը՝ 512 մարդ Երեկվա զեկույցում տվյալներ չկան։ Տարօրինակ է։ Ծրագրային թարմացման ժամանակն է երևի։