Arpi Voskanyan

Դեռ փոքրուց չէի սիրում, երբ ուզում էին գլուխս խուզել։ Որ խուզենք՝ լավ մազ կգա, որ

   – Կանգառում կանգնե՛ք։ Մտքերի ոլորապտույտներն ընկած վարորդն անցավ կանգառն ու այդպես էլ չկանգնեց։ Տարօրինակ անտարբերությամբ

Աբոյի առավոտը աքլորականչից առաջ էր բացվում, օրը  չէր հերիքում օրվա գործը հասցնելու համար։ Օգնող չկար,

Առավոտյան շուտ զարթնեցի ու սովորության համաձայն դիմեցի արհեստական բանականության ծնունդ «Ալիսային»․  — Ալիսա՛, վկլյուչի ուտրեննեյե

Մայիսյան կիսաեփ արևը շոյում էր գյուղի գլուխը։ Օդը մաքու՜ր- մաքուր էր։ Գյուղացիներից շատերը նստել էին

քաղաքային էլեգիա անիվների տակ տրորվածերկխոսություններ ենմայթ բարձրանում ջրահեղձի նման …օրվա մի սահման կագուցե երբ ամենաիրականացածերազներն

ԱՀԱ ԵՎ ԵՍ Ահա և ես, ձեռքս պարզածհեռացող հրեշտակների ետևից,որոնք երկնքի թափանցիկ դարպասների առջևծերանում են

Լույս է տեսել Մարիամ Կարապետյանի «Բնակություն» գիրքը, որը հեղինակի բանաստեղծությունների երրորդ ժողովածուն է։ Շապիկի ձեւավորումը՝

= արևա =  տարիներով տառապում էր գեղարքունիքի սառը արևի տակ մի կերպ աճող «սեմուշկան»։ասում էր՝ ես

Արփի– Գևորգ, քո շարքը Գրքի երևանյան փառատոնի «Պոեզիա» անվանակարգում արժանացավ «առաջին մրցանակի», շնորհավորում եմ։ Կուզենայի

                                 -Մենք Ձեզ կզանգահարենք,- հերթական անգամ եմ լսում։ «Հա ո՞ր»,- մտքումս արձագանքում եմ ու բարձրաձայն

* անքնություն ախր ես միայնկնոջս գիշերային խռմփոցներին էիիբր սովոր/խռովկանիս ցերեկայիններըշատ քիչ եմ լսել /հիմա էլէս