Arpi Voskanyan

*** ու տխրությունդ բարեկործանկգրի դեռ չեկած ձյան վրա այս բառերը։ *** երազունա՛կս,լացս գալիս է այդ

ՊԱՏՐԱՆՔ Նա այնքան հզոր է, որ կարողանում էծիծեռնակի աչքի մեջ սպանել գարունը,թրատել՝ Աստծո կոկորդում ապրող

ՀՐԱԺԵՇՏ Փոքր ես չափերով,Բայց ո’չ այնքան,Որ ինձ հետ տանեմ,Վախենում եմ՝Ճանապարհին քեզ ինձնից խլեն.Ինչպե՞ս կապրես օտարության

Թերմաշ ժաժքն ինչ չոռ ու ցավ ըսես իրա հետ բերեց, կապեց ժողովըրդի ջանին ու փորձեց

Զուլեզու Իմ հռու,Իմ մենու,Իմ լուսա,Իմ հուսա,Քո հանդեպ իմ սերըԴեռ չունի իր լեզուն։ Իմ միո,Իմ անգուշ,Իմ

Աստիճանաբար իրականություն  են դառնում հարազատ վայրերի ուրվագծերը և ցավոտ մխրճվում գիտակցությանս մեջ։ Հևալով վերջին պտույտն

– Մա՛մ, կլինի՞ նստենք, հոգնեցի, ծարավ եմ, ջուր կառնե՞ս,- վիճակս ավելի ծանրացնելու համար մի հոգոց 

Ինչ-որ անհասկանալի նահանջ կա ներսումս։ Հիշողությունս դանդաղ հետ-հետ է գնում  դժվարանցանելի ճանապարհը չհաղթահարող  մեքենայի պես,

Վերջին տասնամյակներում քաղաքակրթական ընտրությունների և որոշումների հարցը նոր հնչեղություն է ստացել գաղութային և հետգաղութային դիսկուրսներում:

«Մենք մի օր ուրիշ մոլորակում կհայտնվենք»,-ասում էր  Նվարդը։ Նման պահերին նայում էի ու տխուր ժպտում։