Arpi Voskanyan

Աստիճանաբար իրականություն  են դառնում հարազատ վայրերի ուրվագծերը և ցավոտ մխրճվում գիտակցությանս մեջ։ Հևալով վերջին պտույտն

– Մա՛մ, կլինի՞ նստենք, հոգնեցի, ծարավ եմ, ջուր կառնե՞ս,- վիճակս ավելի ծանրացնելու համար մի հոգոց 

Ինչ-որ անհասկանալի նահանջ կա ներսումս։ Հիշողությունս դանդաղ հետ-հետ է գնում  դժվարանցանելի ճանապարհը չհաղթահարող  մեքենայի պես,

Վերջին տասնամյակներում քաղաքակրթական ընտրությունների և որոշումների հարցը նոր հնչեղություն է ստացել գաղութային և հետգաղութային դիսկուրսներում:

«Մենք մի օր ուրիշ մոլորակում կհայտնվենք»,-ասում էր  Նվարդը։ Նման պահերին նայում էի ու տխուր ժպտում։

Տարիներ առաջ, երբ քաղաքում կայանատեղին լուրջ խնդիր էր, օդագնացների մուտքը իսկական փրկություն եղավ, վթարների թիվը

* ես ուզում եմ վերադրվեն երկինքն ու հողըես ուզում եմ արեւը գիշերը ելնիես ուզում եմ

– Հռիփսիկ։ – Ի՞նչ։ – Դու ձեր գյուղը հիշու՞մ ես։ – Հա։ Կեսօր է ու

Երբ երկրաշարժը եղավ, ես հինգերորդ դասարանում էի սովորում, աշխարհագրությունից երկու օր առաջ էինք անցել երկրաշարժերի

Մի օր (1989 կամ 1990 թվականն էր) երջանկահիշատակ Ռաֆայել Իշխանյանը եկավ խմբագրություն ու, սեղանիս դնելով

Կարծում եմ՝ կյանքում մարդու գլխավոր նպատակը կատարելագործվելն է։ Բարելավվելը։ Վատից դեպի լավը գնալը։ Այլ խոսքով՝

                (Սիրո ու ատելության երգեր`  ոգեշնչված Լեոնարդ Կոհենով) *** 《Դու》 Սուրճի, նախաճաշի, շոգից մեռնելու արանքում