Սամո/Ատելության վիրուս եւ թվային մանիպուլյացիա

ՓԱՍՏԱԳՐԱԿԱՆ ՄԱՍ

5000,6000,7000….10000:

Երկիրը 44 օր տևած պատերազմում կրեց ծանր պարտություն: Իշխանությանը ընդդիմադիր հատվածում և Հասարակության տարբեր շերտերում պատերազմից հետո սկսեցին ակտիվորեն շրջանառվել այս թվերը։

Դրանք նետված էին ընդդիմության  կողմից` ներկայացվելով որպես 44-օրյա պատերազմում զոհվածների վիճակագրական թվեր, ինչը էմոցիոնալ  սուր ազդեցություն էր թողնում հատկապես հասարակության այն հատվածի վրա, որոնք  ուղղակիորեն կամ անուղղակիորեն առնչվել են պատերազմի ողբերգական հետևանքներին։ Իրենց ընդդիմադիր համարող հատվածը առանձնահատուկ ատելությամբ էր լցված իշխանությունների նկատմամբ, որոնց ակնհայտ ձգտումը՝ դուրս գալ կայսերական Ռուսաստանի գաղութային կախվածությունից, նրանց քաղաքական հոգեխառնվածքին լուրջ հարված էր։

Ընդդիմադիր կողմը ոչ միայն դա չէր պատկերացնում, այլ հակառակը, ամեն ինչ արել էր որպես նախկին իշխանություն, որ այդ կախվածությունը լինի բացարձակ, գաղութային, ստորաքարշ։ Ընդդիմադիրներն այդ թվերն օգտագործում էին որպես «զենք» իշխանությունների դեմ և հատկապես վարչապետի` նրա դերն այդ պարտության մեջ համարելով որոշիչ։

ՓԱՍՏ

2020- ի  44-օրյա պատերազմում հայկական կողմի զոհերի պաշտոնական թիվը, ըստ Քննչական կոմիտեի և կառավարության տվյալների (2021–-2022 թթ. դրությամբ), կազմում է 3777։ Անհետ կորածների թիվը նշվում էր շուրջ 243։

Բնականաբար հարց է առաջանում. ուրեմն ինչի՞ են շրջանառվում հենց այդ թվերը ` 5000, 6000,7000….10000?

Ի՞նչ աղբյուրներից են վերցրած այդ թվերը։ Եթե դրանք չափազանցված են, ապա հոգեբանական ի՞նչ կոնտեքստում է առաջանում առանց այն էլ զոհերի մեծ թիվը չափազանցված ներկայացնելը: Արդյո՞ք հիմքում ծվարած խորքային ատելությունը այնքան մեծ է, որ տվյալ մասսան ենթագիտակցաբար կուզեր շատ ավելի զոհ, որպեսզի ողբերգական գրգիռներ հաղորդելով  հասարակությանը՝ հասնեին բաղձալի իշխանափոխությանը: Իսկ գուցե դա ընդիմությանն ուղղորդող՝ վերադասերի կողմից ինֆորմացիոն վիրո՞ւս է գցված, որպես հիբրիդային պատերազմի գործիք, որպեսզի եթե նույնիսկ չստացվի իշխանափոխությունը, ազդեցության մի գործիք ստեղծվի, որը հնարավոր լինի ցանկացած պահի օգտագործել:

ՎԵՐԼՈՒԾԱԿԱՆ

Ընդհանրապես աղեստամոքսային տրակտը շատ զգայուն է արձագանքում ատելության կուտակմանը, հատկապես երբ այն իրականացնելու պրակտիկ միջոցների չի հանգում։ Չիրականացված ատելության որոշակի քանակը  առաջացնում է անցանկալի և անհանգստացնող երևույթներ, շատ նման ստամոքսի սուր խանգարումներին. ցավագին երկարատև փորկապություն, աղիքները դատարկելու խաբուսիկ կանչեր առանց արդյունքի և ամենածանրը` անկառավարելի լուծ։

Ատելության զգացողության մշտական առկայությունը և դրա գնալով է՛լ ավելի սրումը ստամոքսում հուզական էմոցիոնալից վերածվում է մի խտացված օրգանական գոյակցության, որը խառնվելով ուտելիքի հետ՝ ստեղծում է չմարսվող մի կոնգլոմերատ։ Հենց այդ գոյակցությունն է, որ կարող է առաջացնել սուր փորկապություն և որի մեջի ատելության միկրոբները, լինելով շատ ակտիվ և գոյատևող զանազան միջավայրերում, անցնում են իրենց դիվային քայքայիչ գործին: Դրանք սկսում են իմպուլսներ ուղարկել թե՛ դեպի հետանցքի հատված և թե՛ դեպի ուղեղ: Դեպի հետանցք ուղվածներն առաջացնում են մռմռոցներ, սուրր  խուտուտներ, որոնք նյարդային դիսկոմֆորտ են առաջացնում ատելությանը հակված անձի մոտ…. Մռռռռռռռռ….. Մռ ֊մռ ֊մռ֊մռռռռռ…. Բլ֊բլ֊բլ֊բլ֊բլ….բլթ… Մզզզզզզզզ…. Տռռռռռռռռ…. :

Իսկ այն միկրոբները, որոնք ուղղվում են դեպի վեր`գլխուղեղ, իրենց հերթին լրիվ այլ կարգի գրգռիչ դիսկոմֆորտ  են ստեղծում և մտքի մի վիճակ, նման հանգած, բայց բլբլթացող հրաբխային թանձր մասսայի… Գըմփ գըմփ գըմփ… խըխխխխխխ… Գըռ֊ գըռ ֊գըռ…. Վըժժժժժժժ…. տըժժժժժժժժ… Բուլ բուլ բուլ…. :

Դե պատկերացրեք. հետանցքում՝ խուտուտ և մռմռոց, իսկ գլխուղեղում` մշտական ինֆորմացիոն անկայունության  խանգարումներ։  Իրավիճակը դառնում է անկառավարելի, դեպրեսիվ և ագրեսիվ։

Կա մի բայց… Դա երկարատև փորկապությունից հետո կուտակված սուբստանցիայի անկառավարելի դուրս հորդումն է, որը կարող է տեղի ունենալ շատ անսպասելի և ունենալ աղետալի հետևանքներ մարդու համար։

ԱՌԱՋԱՑՈՒՄԸ

Ատելության այս  վիրուսը լրիվ նոր տեսակ է, որը հայտնի «նովիչոկ»-ի  նման ստեղծվել էր Ռուսաստանի Անվտանգության Ծառայության հույժ գաղտնի լաբորատորիաներում՝ ազդելու համար սուվերենության ճանապարհն ընտրած երկրների բնակչության որոշ զանգվածի վրա։ Այն նախատեսված էր որպես հիբրիդային պատերազմի կարևոր գործիք։ Հայաստանը դարձավ դրա էքսպերիմենտալ գոտիներից ամենակարևորներից մեկը՝ հաշվի առնելով բնակչության մի հատվածի անմնացորդ ռուսամետությունը և պատմական վախը հարևանությամբ բնակվող թուրքական ցեղերից։

Ենթադրվում է, որ  ատելության այս տեսակի վիրուսի համար  ամենաբարենպաստ «հումք» հանդիսացավ նավթից և գազից հղփացած, ալկոհոլի մեծ քանակից դեֆորմացած և այլասերված, աղքատ, բայց մեծապետական ծավալապաշտական շովինիզմով տոգորված Ռուսաստանի բնակչության որոշակի տեսակը` անկախ սեռից։ Բայց նաև դրանց մեջ  առանձնանում էր հատուկ կայսերամորմոքով և նվաճողական պատերազմի գովերգությամբ տոգորված հատկապես կանանց մի տեսակ։ Դրանց մասին է, որ արտահայտվում է այսպես պատմաբան, գրականագետ Իվան Տոլստոյը. «Стыдоба называть кровавую, завоевательную войну СВО, это ханжество и лицемерие. Вот это главный грех, который свойственно Российскому обществу.»։

Այստեղ պետք է նշել, որ հասարակության հենց այդ տեսակը օրգանական միջավայր ծառայեց՝ ստեղծելու համար այդ վիրուսը։ Իսկ ինչպե՞ս։ Գաղտնի ծառայությունների հետազոտությունները ցույց տվեցին, որ հատկապես այդ տեսակի հետանցքի շուրջն էր կուտակվում մի բացիլային սուբստանցիա, որը համապատասխանում էր համապարփակ Ռուսաստան կոչված արարածի նավթածոր հղփացած հետույքից արտահանվող թունավոր գազերի մնացորդային բակտերիաներին։ Լաբորատոր պայմաններում ստեղծված առաջին վիրուսները ստացվեցին այդ Z «պատրիոտ»-ների անպայման անլվա հետանցքի շուրջ գոյացած մանրամասներից։

Հետանցքը պետք է պարտադիր մաքուր չլիներ տևական ժամանակ,  պետք է անձը երկար ժամանակ լիներ էժանագին ալկոհոլի ազդեցության տակ, տոգորված այն գաղափարով, որ, ինչպես Ժվանեցկին էր ցիտում մեկի արտահայտած միտքը՝ «голодать будем, но страна должна быть великой…..»։ 

Լաբորատորիաներում գաղտնիության սկզբունքով ընդունվում էին անհատներ, որոնք կամավոր, տոգորված սովետական և ռուսամեծապետական «за нашу великую родину» գաղափարով, անցնում էին հատուկ բարոյահոգեբանական հետազոտություն՝ նվիրվածության աստիճանը պարզելու համար։ Դրանից հետո վերցվում էր քսուկ մեկ ամիս չլվացված հետանցքի ծալքերից և որոշ քիմիական պրոցեսներ անցնելուց հետո  թուրմն անցնում էր դեպի փորձարական շրջան։

Վիրուսն առաջինը փորձարկվեց Մեծն  կայսերական Ռուսիային ամեն կերպ պատկանելու իղձով ապրող Ռուսաստանի հայազգի հատվածի վրա։ Արդյունքը գոհացնող էր, և որոշվեց ստեղծել է՛լ ավելի ուժեղ խտացված տեսակ հատուկ հայաստանյան ռուսահպատակ կոնգլոմերատի համար։ Հայաստանյան տեղական «Ատելության դիլերների» շնորհիվ այն սկսեց ներմուծվել Հայստան։ Հետազոտությունների արդյունքում հայտաբերվեց, որ այն սկզբում առաջացնում է ինքնության մասնատվածություն և կողմնորոշման անորոշություն, բայց հետո ատելությունը հիմնավոր ձևեր է ստանում, և վիրուսակիրը պատրաստ է լինում ամեն տեսակ գործողության։ Նման գրգռված իրավիճակը երբ չի արտահայտվում ծանրակշիռ գործողություններով, ծնում է հիմնականում աղեստամոքսային տրակտի խանգարումներ, որոնք դրսևորվում են սուր փորկապությամբ, իսկ հետո՝ արդեն անսանձ ցռիկով:

Դեռ ամբողջովին չէր տարածվել ատելության վիրուսը, երբ գաղտնի ծառայուններին հրաման իջեցվեց ստեղծել մեկ այլ սուր ազդեցության վիրուս, որպես զուգահեռ գործող` հատուկ տղամարդկային կոնգլոմերատի համար։  Այս վիրուսին զուգահեռ որոշվեց նաև մեկ այլ ազդեցություն էլ համակցել ատելության սինդրոմի հետ. մի կարևոր էլեմենտ, որը հատկապես տղամարդկանց մոտ պետք է առաջացներ սուր կապվածություն Մեծն Ռուսիային։ Դա դաշտանի արյան ազդեցության հինավուրց մեթոդն էր։

Հայտնի է, որ վաղեմի ժամանակներից տղամարդուն որևէ կնոջը կապելու համար նրա ըմպելիքի մեջ կաթեցնում էին դաշտանի արյուն` հավատալով այդ արյան կախարդական ուժին։ Ահա՛ այս հինավուրց կախարդանք-մեթոդը հիմք ծառայեց Ատելության վիրուսին զուգահեռ մեկ այլ սինդրոմի համար։ Կամավորության սկզբունքով, համապատասխան վարձատրությամբ հավաքագրված կանանցից (հիմնականում մարմնավաճառներից) հավաքելով դաշտանի արյան համապատասխան քանակ, այն այսպես ասած Նոր «Նովիչոկի» հետ զուգահեռ սկսվեց փորձարկվել արդեն միանգամից Հայաստանում։ Մի քանի սրճարաններում` հատուկ վարժեցված ագենտ մատուցողների միջոցով աննկատ կաթեցվում էր տղամարդկանց ըմպելիքների մեջ։ Արդյունքը շատ արագ զգացվեց` խառնված նոր «Նովիչոկի» հետ, որի առաջացրած ստամոքսաաղիքային խանգարումներին գումարվեց սեռափսիխոպատիկ քաղցը։

ԴԵՊՔԸ. ԱԶԴԵՑՈՒԹՅՈՒՆ ԵՒ ՀԵՏԵՒԱՆՔ

Նա իրեն համարում էր կրքոտ հակա՝ ներկա ժողովրդավար իշխանությանը և դժկամությամբ ընդունեց թավշյա, ոչ բռնի հեղափոխությունը։ Հակադրումը գնալով ավելի էր սրվում, որի վրա ազդում էին թե՛ վճարվող լրատվամիջոցների պրոպագանդան և թե՛ իր համոզվածությունը, որ Հայաստանը որպես երկիր իրենից ոչինչ չի ներկայացնում և միայն ուժեղ ղեկավարով, հզոր աննման Ռուսիայի կազմում կարող է գոյատևել, իսկ իրենք էլ կայֆով կֆռֆռան, ոնց որ հայրը, քեռին և նրանց ախպերությունն էին հավեսով ֆրֆռացել նախկին  իշխանությունների կոռուպցիոն, երանելի ժամանակներում։

Ամեն անգամ Ռուսաստան գնալուց սրտի թրթիռով էր ակնկալում հանդիպել ռուս կնոջ և պատսպարվել նրա ծոցում, լպստել նրան ոտից մինչև հետանցքի ու հեշտոցի նվիրական անկյունները` անելով այն ամենը, ինչ չէր ստացվում հայ աղջիկների հետ։ Իր նման համախոհների հետ հաճախակի հանդիպումները, ակցիաները, ցույցերը է՛լ ավելի էին գրգռում նրան և ինչ-որ պահից վերածվեց ատելության մի կծիկի, որը պետք է պայթեր մի օր և հետաքրքիրն այն էր, որ այդ աճող դոզային զուգահեռ աճում էր սեռական գրգռվածությունը ռուս կանանց նկատմամբ, որոնք Երևանում ակնհայտ շատացել էին։

Այդ օրը առավոտյան արթնանացավ՝ սուր գրգռված, անքուն գիշեր անցկացրած և ընդամենը 1 ժամ կիսատ-պռատ քնած։Ստամոքսը լարված էր, աղիքները կուտակված, քարացած….. արդեն հինգերորդ օրն էր տանջալի վիճակի։ Զուգարանում նստելն արդյունք չէր տալիս։ Առավոտյան 5-ի կողմերը նորից էր փորձել և կրկին անարդյունք։ Մի քանի քայլ անելուց տան մեջ կատաղած կրկին ուղղվեց  դեպի զուգարան և հայացքն ուղղելով բաղձալի սպիտակ օբյեկտի վրա՝ հետույքը հանձնեց նրա ողորմությանը մեծ ակնկալիքներով։

ԱՆՁՆԱԿԱՆԱՑՎԱԾ

Վայ ես քու մերը քունեմ…. Էս ո՜նց ա մզզզում փորս….գնամ նստեմ, տենամ կարա՞մ քաքեմ, հանգստանամ։

Շտապ-շտապ, չստերը քստքստացնելով գնում ա զուգարան, բացում ա կափարիչը` հույսը հանձնելով զուգարանակոնքին։

Զոռում ա.

–Ըըըըըըըը….,– զոռելով,– դավաաաաաայ….. չի գալի գյոթը…

Մի քանի անգամ փորձելուց հետո, տեսնելով, որ բան դուրս չի գալիս, հուսահատ վեր է կենում ու մի պահ թևաթափ կանգնած մնում։ Ձեռքը վերցնում ա հեռախոսը ու զանգում ընկերոջը.

–Ալո…. Ապե… Արա դէ ոնց պտի ըլնեմ… Ոնց որ մի բան մեջս խլրտում ա, հետո իջնում ա մինչև ոռիս ծակը, վառում ընդեղ, խուտուտ տալի ու հետո թափով բարձրանում, գլուխս տրաքացնում…

Չեմ կարում քաքեմ արդեն մի հինգ օր ա, հորս արև…. Սաղ քշեր աչքս չի կպել։ Էն գյոթֆերանի ելույթն էլ լսեցի, վաբշե սաղ խառնվեց մեջս…. Ասա թե՝ պետք է՞ր քեզ լսեիր… Ո՞նց թե՝ ում… Չգիտե՞ս՝ ում… Անունն էլ չեմ ուզում տամ նա խույ… Բա դու ո՞նց ես… Դու էլ լավ չե՞ս… Ապե, քեզ բան եմ ասում, սաղ դրանից ա, տոշնի եմ ասում…. Ապե, լսի… մտածում եմ նստեմ մի հատ ստատուս ծծցնեմ, կարող ա մեջիս էղածը թափեմ в пизду, հանգստանամ на хуй…. հը՞։ Հոգեբանները, ասում են, օգնում ա, որ արտահայտվում ես…. Դավայ, դու էլ մի բան գրի։

Հեռախոսը դեռ ականջին, առանց անջատելու, քայլերն արագացնելով, մի կերպ զսպելով փորի շրջանում ներքին պրոցեսները, հասնում ա սեղանին, բացում կոմպը ու նորից անցնում խոսակցությանը.

– Ապե, բայց համ էլ էս սաղի հետ էս վերջերս ընենց եմ հենց ռուս պուց ուզում, խելքս գնում ա, բայց չեմ կարում զախոդ անեմ ոչ մեկին, լիքը ռուս պցեր կան քաղաքում, գիտես, չէ՞… Հորս արև…. Ապե, Էս գանդոն վիճակը չի թողում կարգին շփվեմ հետները։ Լավ, տենամ ինչ ստատուս եմ գրում….. Հաջող։

Արդեն, ինքն իր հետ խոսելով.

– Վայ, մա՛մա ջան, էս ի՜նչ վատ եմ… Սպասեք հլը, ա՛յ զոմբիներ… Հեսա ընենց բան գրեմ, ընենց մզցնեմ սաղին, քունեմ ես ձեր ուղեղը, ա՛յ զոմբիներ…. Ի՞նչ գրեմ, որ սենց մռմռացնի սաղին…. հը՞… Էնքան ոռի ստեր  ենք գրել, որ մտքիս բան չի գալիս բոզը…. Ընենց բան ա պետք, որ սենց տոշնի տեղին կպնի….

Մինչ նա կկողմնորոշվեր, աղեստամոքսային ողբերգական, շարունակական վիճակը, գեներացրած ատելության վիրուսը դեգերում էր աղիքներից դեպի ուղեղ, այնտեղից էլ՝ ուղիղ մինչև հետանցք, ճանապարհին ազդելով բոլոր օրգանների վրա, բայց առանց մտադրության հետանցքից դուրս մղեղու կուտակված սուբստանցիան։ Ընդամենը մի թեթև խուտուտ էր տալիս և հետ մղվում դեպի ուղեղ: Զուգահեռ դրան այն մի կաթիլ դաշտանի արյունն իր գործն էր անում՝ սեռական անհաղթահարելի  գրգիռներ հաղորդելով ուղեղին, որտեղից սիգնալն ուղղվելով դեպի առնանդամ՝ աստիճանաբար կանգնեցնում էր այն, պահանջելով սեռական նվիրական ակտ շատ կոնկրետ ազգային պատկանելիության կանանց հետ։ Դա է՛լ ավելի էր սաստկացնում իրավիճակը  և նույնիսկ ձեռնաշարժությամբ ինքնահաճույքը չէր կարող փրկել, քանի որ դա էլ ի վիճակի չէր անել վիրուսակիր ընդիմադիրը։

Մտքերը քաոսային գալիս-գնում էին, և նա ոչ մի կերպ չէր կողմնորոշվում, թե ինչ ստատուս կարելի էր գրել։

–Ի՞նչ գրեմ… Ի՞նչ գրեմ…. Ի՞նչ գրեմ….

Եվ հանկարծ այդ մտագարության և դա է՛լ ավելի սաստկացնող սեռական ցանկության տառապանքի ժամանակ վիրուսը մի պահ ուղեղում խլրտաց և  նրա գլխում հանկարծ մի «պայծառ» միտք բոցկլտաց, որ ստիպեց տեղից վեր թռչել այնպես, որ նույնիսկ թվաց, թե տակը մի փոքր կղկղանքի հուսադրող կտորիկ դուրս մղվեց՝ ծրտելու նման։

Դա նրան հույս տվեց, որ եթե գնա զուգարան, գուցե շարունակությունը դուրս կհորդի, բայց այնքան էր ոգևորված փայլատակած մտքով, որ զսպելով իրեն՝ լռվեց աթոռին։

Իսկ մտքին եկածը թվեր էին, աճող պրոգրեսիայով։ Թվերն էական են մարդկային հասարակության գոյատևման կոնտեքստում և դրանք մանիպուլյացիայի ենթարկելով՝ հնարավոր է հասնել ազդեցության զանազան իրավիճակներում։

44-օրյա պատերազմի ողբերգական ազդեցությունը հասարակության վրա անվիճելի էր, բայց դա է՛լ ավելի էր սրվում զոհերի թվաքանակով։ Եվ այս սուր փորկապությամբ տառապող վիրուսակիր ընդիմադրի գլխում առկայծած միտքը վերաբերում էր հենց այդ թվին, որը չափազանցնելով՝ կարելի էր հասնել մեծ նեգատիվ, ցասման ալիքը բարձրացնող էֆֆեկտի։

Ինչքան թիվը շատ, էնքան ատելության ալիքը մեծ կլինի։

–Էս ի՜նչ դզել դզեց էս միտքը…. չնայած կարգին գյոթություն ա թիվը մեծացնելը, բայց դե նա՛ խույ…. Հասնում ա էս ժողովրդին։ Պաշտոնական թիվը 3800 ա, բայց ես հեսա գմփցնեմ հասցնեմ թիվը մինչև 10000… հը՞… Չէ, լա՛վ, էս շատ ա… Օրինակ՝ 7000…. Հա, խի չէ՞ որ։ Լավ, քո՛ւնննեմ ձեր բերանը….մեղք եք։ Թող ըլնի 5000, ինչ վատ ա՞ որ… Հետո կդարձնեմ 7000 նա խույ… Քչից սկսենք, հետո կբարձցնենք։ Դէ կերեք, ա՛յ զոմբի ժեխեր…. Այ սենց, դե նայեք, ոնց եմ մզզզզցնում ձեզ։

Ստատուսը գրեց,  սիգարետը վառեց ու իրենից շատ գոհ՝ հետ ընկավ աթոռին։

Առաջին մի քանի  լայքերը երկար սպասել չտվեցին, ինչը մեծ ոգևորություն առաջացրեց կեղծարար ընդիմադիրի մոտ, և միաժամանակ աղիքներում ինչ-որ մզզոցներ, բլբլթոցներ սկսվեցին։ Մզզոցների հաճախականությունն ավելանալու հետ  նա սկսեց անհանգիստ շարժումներ անել և, ոգևորված, որ ստատուսի միտքն արդյունք է տալիս, վեր կացավ ու մեղմիկ քայլերով շարժվեց դեպի զուգարան՝ վախենալով ինքն իրեն խոստովանել, որ կարծես հույս է բացվել վերջապես քաքելու։

Պահը չէր կարելի բաց թողնել։ Ձեռքը գցեց անբաժան հեռախոսին, որ չկորցնի ոչ մի լայքի պատճառած բավարարվածությունը։

Փորի ղռղռոցները սաստկանում էին ամեն քայլի հետ։ Նա դժվարությամբ կարողացավ հասնել զուգարանակոնքին և ուղղակի շպրտեց իրեն վրան` հազիվ հասցնելով իջեցնել շալվարն ու վարտիքը։

Եվ անմիջապես սկսեց ժայթքումը հետանցքից։

–Վաաաա՜խ, արա, էս ի՜նչ կայֆ էր….նիուժելի  պրծա էս քաքից…. Ախխխխխխ….

Կղկղանքը ջրիկ էր և անարգել դուրս էր գալիս։ Բայց նրա ոգեշնչվածությունը աստիճանաբար վերածվեց հոգեխռով խուճապի երբ հասկացավ, որ ջրիկ քաքի հոսքը չի ընդհատվում։

–Էս ի՞նչ ա…. Էս ի՞նչ ա…. Վայ մերը քունեմ…Էս….ինչ էղավ…..Խի՞ չի կանգնում…. Վայ մամա ջան…. աաաաաաաաաա…..մեռաաաաաա….. 

Կեղծարար ընդդիմադիրի աղեկտուր գոռոցը հասավ բարձր նոտաների։

Նա մի կերպ կարողացավ մատը հասցնել հեռախոսին ու զանգել ընկերոջը: 

Ընկերը չէր պատասխանում։

Հետանցքից հոսքը կանգ չէր առնում, արդեն դուրս էր թափվում զուգարանակոնքից և սկսում էր հեղեղել զուգարանի տարածքը՝ աստիճանաբար շարժվելով դեպի միջանցք։

Խուճապը հասավ ծայրահեղ աստիճանի։ Ձեռքերը դողում էին, և դողէրոցքից հեռախոսը թռավ ձեռքից ու հայտնվեց ջրիկ կղկղանքի մեջ։ Արտաթորանքի հոսքի շատանալու հետ միասին հեռախոսն աստիճանաբար ընկղմվում էր մեջը` խլացնելով մեսսինջերի ու լայքերի ծլնգոցները, բայց վերջին պահին էկրանի վրա երևաց ընկերոջ sms-ը.

–Արաաաաաա, մեռա ես… Քաքս չի պրծնում…. Էս ի՜նչ քաք կերանք մենք… Սաղ էդ…

Հեռախոսը ամբողջությամբ ընկղմվեց կղկղանքի մեջ` կլանելով վերջին կապը արտաքին աշխարհի հետ։

Ուժասպառ վիրուսակիրը հայացքը, չկտրելով ահագնացող տեսարանից, արդեն սկսեց կղկղանքի մակերեսի վրա նշմարել զանազան անհասկանալի մնացորդներ, բայց որոնց մեջ նաև թվեր էին նշմարվում. 5000, 6000, 7000….. Թվային հալյուցինացիան է՛լ ավելի սրեց նրա՝ առանց այն էլ ուժասպառ վիճակը և վերջին ճիգերը հավաքելով՝ սկսեց գոռալով օգնություն կանչել և մի քանի աղեկտուր փորձերից հետո ընկավ կեղտի տարաբնույթ զանգվածի մեջ։

Բարեբախտաբար, ներքևի հարևանը, լսելով ճիչերը և արդեն զգալով շքամուտքը պատած գարշահոտությունը, հասցրել էր կանչել 911։ Փրկարարներին հաջողվեց ջարդելով դուռը ճիշտ ժամանակին ներխուժել բնակարան` վիրուսակիր ընդիմադրի՝ կեղտի մեջ ընկնելուց մի քանի րոպե անց։ Դժվար է պատկերացնել, թե ինչպես հաջողվեց նրանց այդ ծայրահեղ իրավիճակում հատուկ հանդերձանք և դիմակներ հագնել ու մտնել համատարած կեղտով պատված բնակարան և ուղղվել դեպի զուգարան։

Տեսարանը սահմռկեցուցիչ էր, բայց ի պատիվ իրենց՝ նրանք հասցրին գարշահոտ կղկղանքի մեջից «պեղել» և հանել արդեն իսկ ուշագնաց կեղծարարին։

ՎԵՐՋԱԲԱՆԸ՝ ՀԻՎԱՆԴԱՆՈՑՈՒՄ 

Բուժանձնակազմը աներևակայելի   ջանքեր էր գործադրում՝ հաղթահարելով զզվանքը և այդ խառնածին սուբստանցիայի «բուրմունքը», փրկելու ակտիվիստ վիրուսակրի կյանքը։

Նա անգիտակից, կիսաքնած էր, երբ բժիշկն ավագ քրոջ հետ բարձրաձայն քննարկում էր 3000 թե 5000 ներարկի, երբ ընդդիմադիրը վեր թռավ՝ կիսագիտակից վիճակում լսելով այդ թվերը և աչքերը չռած, վախն ու հիստերիան մեջը՝ թախանձագին գոռաց.

–Ի՞նչ 5000…. ո՛չ մի 5000…. բժի՛շկ, ոչ մի 5000 չեմ ուզում, էդ սաղ սո՛ւտ ա…. Չկա ըտենց բան…. Տե՛ր Աստված, մի՛ ասա էդ թիվը, ա՛յ ցավդ տանեմ…. 5000 չկաաաաա՛…. Մի՛ արա….

Քույրն ու բժիշկը զարմացած արագ մոտեցան և օգնեցին նրան ուժասպառ գլուխը դնել բարձին`միաժամանակ փորձելով հանգստացնել նրան, որ հանգիստ մնա, չկա 5000, չկա…. Միայն 3000  է….

Տեսնելով որ պացիենտը աստիճանաբար հանգստանում է,  բժիշկը, ուշադիր նայելով նրա  կիսաբաց աչքերով դեմքին, փորձելով հասկանալ նրա վիճակը՝ հարցրեց շշուկով.

– Ինձ կասե՞ք, ինչի՞ այդ 5000-ն ըտենց բորբոքեց ձեզ։

Կեղծարար  պացիենտը հազիվ բացելով աչքերը, հայացքը դեպի առաստաղ հառած,  դողդոջուն ձայնով հազիվ լսելի մրմնջաց.

–Բժի՛շկ ջան, մի՛ հարցրա…. չեմ կարա ասեմ…. էդ թիվը… Էդ Աստծո պատիժն էր…. 

2026