***
Նա լուռ նայում էր
առաստաղից գահավիժող,
օդում պայթող
թրթռուն հախճապակուն,
որ լույսից զատվելով
կոտրվում էր արագորեն,
ու հանկարծ մտածեց ՝
ինչ անարդար բան է, Աստված ի՜մ։
Իրերին հոգի չի տրվել,
բայց ինչ սիրուն են մեռնում,
ինչ ազատ,
իսկ ես հոգի ունեմ.
որ ճչում է
կրծքիս տակ,
բայց ոչ ոք չի լսում…
Նա չափազանց հիմար էր՝
չհասկացավ.
ականջները սեփական սրտխփոցն ու
ճիչը լսելու համար են տրվել մարդկանց.
այլոց ճիչը հետ արձակված փամփուշտ է,
որ ճայթում է միշտ սեփական բերանում …
***
Կամաց- կամաց
թարգում եմ՝
գրելը,
հիշելը,
սիրելը,
ԱՊՐԵԼԸ,
կռվելը ու էլի մի քանի
անկարեւոր բաներ,
որ եզի պես պարտադրված
անում էի
երեք տասնամյակ։
Հիմա ես շարքային ուսանող եմ,
շարքային սուսուփուս քաղաքացի,
երգչիստ- երաժիշտ,
ով կյանքը տրասնֆորմացնում ա
հնչյունների։
Ամեն օր իմ մենության ամբարը
լցնում եմ հնչյուններով՝
փոքրիկ արպեջիո- թռչնակներով,
եւ սպասում եմ մինչ ծայրից ծայր լցվի։
Երբ ամբարեմ վերջին հնչյունը,
կմտնեմ գոհ ու երջանիկ,
կխեղդվեմ
մաժորի իմ դրախտում։
***
Ասֆալտից հառնող իմ երկրում
դժվար է երազելը,
սիրելը –
անկորուստ։
Ասֆալտին աճող իմ երկրում
հույսը մոռացված նախերգանք է,
ամեն օր մորթվում են
փաղաքուշ ցողումները
եւ կտրվում է
կանաչը երակի,
ու ոչ ոք չգիտի
երբ կգա նոր Հիսուսը
բիթի։
Աստֆալտի իմ մայրաքաղաքում
ամեն ինչ անորոշ է՝
անըմբռնելի,
ուստի մրափը
միակ լուծումն է.
Շնթռի՜, լաո՛,
մեռնեմ քզի..
***
Երրորդ անգամ եմ տեսնում
նույն երազը.
հեծնել եմ հսկա ձկանը,
բացում է թևերը
եւ ճեղքելով բարիկադ-լեռը
վեր է սուրում՝
դեպի լճակը՝
ուր մեռած ծաղիկներ են լողում։
Գույնս գցել եմ վախից,
գրեթե ուշաթափ,
նայում եմ
պատկերների երկրաշարժին,
մտածում՝
ուր որ է կընկնեմ,
բայց նրա պիրկ իրանը
պահում է ինձ, զարմանալիորեն։
Եվ մենք էսպես մնում ենք՝
կախված երկնքի ու
դատարկության միջև,
իսկ լեռը իջնում է ամոթից…
***
Մայրս մաքրում էր
թեփուկները,
պստո ձկնիկը
ցատկում էր,
հուսահատ
վերջին ճիգերը
գործադրում,
խնդրեցի թողնել ձկանը,
դուրս հրավիրեց խոհանոցից։
Երկու տասնամյակ է անցել,
նրա խնդրանքով
գնում եմ շուկա ձուկ գնելու.
սիրտս կծկվում է,
վաճառականը բռնել է
հսկա աչքերով իշխանին,
պատրաստվում է
մուրճով խփել գլխին.
ճչում եմ՝ չխփե՛ք,
կենդանի տվե՛ք,
ներսիցս տիրական ձայն է թռչում։
Ապշած նայում է դեմքիս,
սրբում եմ աչքերս,
Արագ հասնում եմ զանգվի ափ,
թողնում եմ մեծիկ իշխանին
ու երջանիկ գալիս եմ տուն։
Երազիս՝ ձկներ են թռչում սենյակումս,
իսկ ես անհոգ լողում եմ,
խաղում նրանց թեփուկների հետ,
մայրս դանակով մոտենում է,
սառը քրտինքը,
ծորում է դեմքիցս,
վեր եմ թռչում,
ինչ-որ բան է խլվրտում
կրծքիս տակ,
ոչ ոք չգիտի.
երեսուն տարի է.
իմ սիրտը ձուկ է.
Կիսամեռ լողում է,
թպրտում…
***
Երկու ձուկ գնեցի
Մկոյի խնդրանքով,
ի խորհուրդ՝ սպասվող «Ձուկը լեռներում» գրքիս,
երկու սիրուն ոսկե ձկնիկներ…
Երեխայի պես հրճվում էի
նրանց նայելիս,
Մկոն կերակրում էր,
իսկ ես փոխում էի ջուրը,
ես՝ որ միշտ պատկերացնում եմ
ապրելու փոխարեն,
նրանց տեսնում էի լեռան վերելքին,
եւ լեռը լուսարձակում էր,
հսկա սառույցի պես,
հալվում էր.
նրանք լողում էին…
Բայց իմ երազանքները ծնվում են
մեռնելու համար,
սատկեցին ձկներս,
էդպես էլ չտպվեց գիրքս։
Հիմա, երբ
ամեն անգամ
մեքենայով
անցնում եմ խոնավ լեռների մոտով,
աչքերս ճպճպացնում եմ
ու փորձում անջատել
երևակայական
հսկա լազերային մոնիտորը.
վիթխարի լեռնաձկները շարժում են
փոթորկուն պոչերը
ու փորձում սողալ վար։
Իմ երկրում, ուր ամեն ինչ
հասնում է գետնին,
հիմա լեռներ չկան,
ձկներ են, ամենուր՝
անուժ ձկներ,
որ էդպես թռչել չեն սովորում…
