– Ժպտացե՛ք, այ, այսպես, լավ է, լավ։ -Վերջ,-հինգ րոպեից նկարները պատրաստ կլինեն,-ասաց լուսանկարիչը։
Մինչ նա խոսում էր, ուշադրությունս գրավել էր մի աղջնակ, որը, հազիվ հինգ-վեց տարեկան լիներ, համառություն էր անում և չէր ուզում նկարվել։ Մայրը բարկացավ, ինչն էլ ազդեց աղջկա համառության վրա։
– Հանգստացիր և ուղիղ նայիր խցիկին, այդքան լացելու փոխարեն արդեն ավրտած կլինեինք,- շարունակում էր մայրը։
Աղջիկը, հոնքերը կիտած, նայեց լուսանկարչին, որն անում էր ամեն հնարավոր ծիծաղելի շարժումներ։ Երեխան մի բարձր ծիծաղեց՝ ցուցադրելով կիսատ ատամնաշարը։ Լուսանկարիչը որսաց պահը։ Մայրը, լուսանկարչի կողքին կանգնած, ժպտում էր․ գեղեցիկ կին էր մայրը։ Երբ ժպտում էր, աչքերի շուրջը կնճիռներ էին հավաքվում՝ ընդգծելով նրա տարիներն ու թել-թել ճերմակ մազերը, որոնք գնալով պիտի շատանային։
– Տեսա՞ր՝ ինչ արագ ստացվեց, իսկ դու չէիր ուզում,- շարունակում էր լուսանկրիչը,- եթե կցանկանաք հինգ րոպեից պատրաստ լինեն նկարները, ապա արժեքը երկու հազար դրամ, իսկ եթե՝ մեկ ժամից, ապա՝ հազար դրամ։
– Մենք մեկ ժամից կգանք,- պատասխանեց մայրը,-առիթ է, նաև կքայլենք։
Ես և՛ լսում էի նրանց, և՛ հիշում էի իմ գիտակցական կյանքի առաջին լուսանկարի պատմությունը, երբ դպրոց ընդունվելու փաստաթղթերի համար պետք է լուսանկարվեի։ Մայրս այդ օրն ինձ հագցրել էր ճեփ-ճերմակ վերնաշապիկ, սև շրջազգեստ և ամառային սանդալներ՝ ժանեկազարդ գուլպաներով, մազերս կոկիկ հարդարել էր՝ գլխիս էլ մի մեծ ժապավեն։ Բայց նա մի փոքր անհանգիստ էր․ դեմքս վնասվել էր, լուսանկարիչը պետք է ամեն ինչ աներ, որ այդ վերքը թաքցներ։ Իսկ պատահել էր այն, որ օգոստոսի սկզբից փուլ առ փուլ պատրաստվում էինք դպրոց գնալուն․ պայուսակ, վերնաշապիկ, կոշիկ և այլ իրերն արդեն կային, մնում էր միայն մի լուսանկար։ Գնում էի առաջին դասարան․«մեծ իրողություն էր»։ Չգիտեի էլ ուզո՞ւմ եմ գնալ դպրոց, թե՞ ոչ․ ոչ ոք չէր էլ հարցրել ինձ դրա մասին, բացի մի անծանոթ կնոջից, որը խանութի հերթի մեջ հարցրեց ինձ՝ իմանալով, որ պիտի դպրոց գնամ՝ ուզո՞ւմ ես դպրոց գնաս։ Ասացի՝ ո՛չ։ Ժպտաց այդ կինը՝ է, մի գնա։ Ինչևէ, լուսանկարվելուց երկու-երեք օր առաջ, բակում խաղալիս՝ երեսնիվայր ընկա։
– Վա՜յ, ախր չէինք հասցրել նկարվել, հիմա ի՞նչ ենք անելու,- նեղսրտեց մայրս։
Բայց եթե նկարվելուց հետո ընկնեի, երևի թե այդքան չանհանգստանար մաման։
– Վճարումը կանխի՞կ, թե՞ քարտով,- հարցնում է լուսանկարիչը երևի թե մի քանի անգամ։
– Օ՜, ներեցեք, մտքերով էի ընկել, քարտով,- պատասխանեցի ես նոր արթնացածի պես՝ հիշելով, որ այն ժամանակ մի քանի օր էր պետք, որ նկարները պատրաստ լինեին։
Վերցրի նկարները, սկսեցի մանրազնին նայել․ «Մեկ, երկու, երեք․․․հը՜, ինչքան էլ շատ են»,- մտածեցի ինքս ինձ։
– Ներեցեք, կարո՞ղ եք նորից տպել նկարները,- մեղավորի նման հարցրի ես։
– Կարող եմ նույնիսկ նորից լուսանկարել, եթե Ձեզ դուր չի գալիս,- համբերատար արձագանքեց նա։
– Կխնդրեի, որ այս մի քանի հատիկ ճերմակ մազերը թաքցնեիք,- ժպտացի ես։
-Լավ,-պատասխան ժպտաց լուսանկարիչը։
Լուսանկարներում ամեն ինչ հեշտ է թաքցնել, կեղծել, շտկել, չես համեմատի իրականության հետ, իսկականը մեր ապրող տարիներն են, որոնց հետ մրցել չի լինում ու երևի թե պետք էլ չէ։
Մինչ սպասում էի նոր նկարներիս, աղջնակը մոր հետ վերադարձավ։ Վերջինս իմ մոր տարիքին էր, երբ մենք էինք եկել նկարվելու։ Ու հիմա այդ կինն ինձ համար ավելի շքեղ էր, գեղեցիկ ու իսկական՝ իր թելիկ ճերմակ մազերով ու կնճիռներով։ Աղջնակը վերադարձին ավելի ուրախ էր՝ բերանն էլ վանիլային պաղպաղակի հետքերով։ Վերցրին նկարներն ու դուրս եկան։ Այնքան նայեցի նրանց հետևից, մինչև վերածվեցին սև աննշան կետի։
– Խնդրեմ, սա էլ Ձեր լուսանկարները,-լուսանկարիչն էր։
Ծրարից հանեցի երկու նկարներն էլ, բայց վերցրի այն տարբերակը, որն իսկական էր ու ոչինչ շտկած չէր։ Ես հաշտ էի իմ այդ թելիկների հետ։
