ԲԱՑԻԿ ԱՐՑԱԽԻՑ
Հոր ձեռքին պլաստիկ տոպրակ,
մեջը՝ որդու կտորտանքը։
Պլաստիկը կսպանի մեզ։
ԿՈՎ
«Պատերազմի երեսունութերորդ օրը
հաշմանդամ մորը, վիրավոր կնոջն ու չորս երեխաներին
հրետակոծվող Հադրութից տեղահանելիս
չի հասցրել վերցնել ոչ փաստաթղթերը, ոչ հագուստ,
անգամ անապահով ընտանիքի միակ կովը
մնացել է թշնամուն անցած տարածքում»։
Քո սի՞րտն էլ կովի համար ցավեց։
Ո՞վ է պատմում պատերազմը,
որ մեր քրջոտ սրտին
կովի բառաչն է դիպչում։
2021
Տես՝ ոնց են խոնարհվել իմ երկրի կանայք
լցված կրծքերի ծանրությունից,
ու ինչ շքեղ են լայնացել կոնքերը նրանց,
երեկվա լակոտները դարձել են պապ, ամուսին, հայր
համաժամանակ,
անոտ տղերքին թևեր են աճել.
էս ինչ ծանր երամ է,
էսքան քույր ինձ որտեղի՞ց,
ինչ չքնաղ են ծաղկել գերեզմանները,
պատերազմից հետո ի՜նչ գարուն է հոտում։
ՄԵԿ ՄԱՀՃԱԿԱԼ, ԵՐԿՈՒ ՊԱՏԵՐԱԶՄ
Ուրիշի հայրենիքում,
ուրիշի ամանորի գիշերվա
ուրիշի դղրդացող երկնքի տակ
փլուզվում են մեր մարմինները։
Մենք կիսում ենք մեկ մահճակալ
եւ երկու պատերազմ։
Նա վախենում է՝ մեռնելն ապրելուց երկար ձգվի։
Հանգստացնում եմ. երբ վարժվում ես՝ չի ցավում։
Պատմության դասագրքերում դրան
«տոկունություն» են կոչում.
ասել է թե՝ վեհաշուք տարազ կեղտոտ մարմնին։
Շան հոտ է գալիս, բայց գոնե չես մրսում։
Հո չե՞ս մրսում։
Ուրիշի հայրենիքում,
ուրիշի ամանորի գիշերվա
ուրիշի դղրդացող երկնքի տակ
փողոցները լցոնվում են աղացած մսով։
Ծծմբահոտ օդում խտանում է ժխոր
անլեզու ու անսեռ։
Փակում եմ պատուհանը։
Պառկում ենք լուռ։
Լուռ — տան պես,
ուր միացրած են թողել հեռուստացույցը
ու գնացել։
Բանաստեղծությունները՝ «Migrant Point» ժողովածուից,
Ակտուալ Արվեստ, Երևան 2024
